پربازدید ها

منظومه خورشیدی

منظومه شمسی

سیستم سیاره ای که ما از آن به عنوان خانه یاد می کنیم در یک بازوی مارپیچی بیرونی کهکشان راه شیری قرار دارد.

 

منظومه شمسی ما از ستاره ( خورشید ) و هر چیزی که به آن وابسته باشد ، تشکیل شده است مثل :  سیارات عطارد ، زهره ، زمین ، مریخ ، مشتری ، زحل ، اورانوس و نپتون ، سیارات کوتوله ای مانند پلوتون ، ده ها قمر و میلیون ها سیارک ، دنباله دارها و شهاب سنگ ها.

 

فراتر از منظومه شمسی ما ، سیارات بیشتری نسبت به ستاره ها در آسمان شب وجود دارد . تا کنون ، هزاران سیستم سیاره ای در مدار چرخش ستاره های دیگر در راه شیری کشف کرده ایم که سیارات بیشتری در در اطراف ستاره ها در گردش اند . تصور می شود اکثر صدها میلیارد ستاره  موجود در کهکشان ما سیارات خود را دارند و کهکشان راه شیری جز یکی از شاید 100 میلیارد کهکشان جهان است.

در حالی که سیاره ما به نوعی ، نمونه ای خاص در این کیهان وسیع است ، ما سیارات زیادی در کیهان داری م. به نظر می رسد که ما در جهانی پر از سیارات زندگی می کنیم – شبکه ای از ستاره های بی شماری که همراه خود چیز های زیادی دارند ، شاید برخی با زندگی خاص خود .

 

 

اندازه و مسافت

منظومه شمسی ما بسیار فراتر از هشت سیاره مدار خورشید است. منظومه شمسی همچنین شامل کمربند کویپر است که در پشت مدار نپتون قرار دارد. این حلقه اشغال شده از بخش های یخی تقریباً کوچکتر از معروف ترین شیء کمربند کوپر ، سیاره پلوتو است .

و فراتر از حاشیه کمربند کویپر ، ابر اورت است . این پوسته غول پیکر کروی منظومه شمسی ما را احاطه کرده است. هرگز به طور مستقیم مشاهده نشده است ، اما وجود آن بر اساس مدل های ریاضی و مشاهدات دنباله دارهایی که احتمالاً از آنجا سرچشمه می گیرند پیش بینی شده است .

ابر اورت از تکه های یخی فضایی ساخته شده است که اندازه کوه ها و گاهی اوقات بزرگتر هستند و خورشید ما را تا فاصله 1.6 سال نوری دور می کند. این  یک پوسته از مواد ضخیم است و از 5000 واحد نجومی تا 100000 واحد نجومی امتداد دارد. یک واحد نجومی (یا AU) فاصله از خورشید تا زمین یا حدود 93 میلیون مایل (150 میلیون کیلومتر) است. ابر اورت مرز تأثیر گرانش خورشید است ، جایی که اشیاء در مدار می توانند بچرخند و به خورشید ما نزدیک شوند .

هلیوسفر خورشید کاملاً گسترده نیست. هلیوسفر حبابی است که توسط باد خورشیدی ایجاد می شود – جریانی از گاز با بار الکتریکی که از همه جهت به بیرون خورشید می وزد. مرزی که در اثر فشار گازهای میان ستاره ای به طور ناگهانی سرعت باد خورشید را کند می کند ، شوک نهایی نامیده می شود. این فرایند بین 80-100 واحد نجومی رخ می دهد.

 

دو فضاپیمای ناسا ، که در سال 1977 پرتاب شدند ، از “شوک نهایی” عبور کرده اند: Voyager 1 در 2004 و Voyager 2 در 2007.

 

منظومه شمسی

 

ساختار

منظومه شمسی ما حدود 4.5 میلیارد سال پیش از ابر متراکم از گاز و غبار بین ستاره ای(سحابی) تشکیل شده است . ابر متلاشی شد ، احتمالاً به دلیل شوک موج یک ستاره منفجر در این نزدیکی ، به نام ابرنواختر . هنگامی که این ابر گرد و غبار فرو ریخت ، سحابی خورشیدی تشکیل شد – یک دیسک چرخان و چرخان از مواد.

 

در مرکز ، گرانش ماده بیشتری را به خود جلب کرد. سرانجام فشار در هسته به حدی بود که اتم های هیدروژن شروع به ترکیب و تشکیل هلیوم کردند و مقدار زیادی انرژی آزاد کردند. با این کار ، خورشید ما به دنیا آمد و سرانجام بیش از 99 درصد از مواد موجود را گرد هم آورد.

ماده دورتر در دیسک نیز با هم جمع می شدند. این توده ها به یکدیگر پیوند می شوند و اشیاء بزرگتر و بزرگتری را تشکیل می دهند. بعضی از آنها به اندازه کافی بزرگ شدند تا جاذبه خود را به شکل کره تبدیل کنند و سیارات کوتوله ای و قمرهای بزرگ تشکیل دهند .

 در موارد دیگر که سیارات شکل نگرفتند : کمربند سیارکی از قطعاتی از منظومه شمسی اولیه ساخته شده است که هرگز نمی توانستند کاملاً در یک سیاره جمع شوند. سایر قطعات کوچکتر باقی مانده سیارک ها ، ستاره های دنباله دار ، شهاب سنگها و قمرهای کوچک و نامنظم شدند .

 

 

 

 

ساختار

ترتیب و ترکیب سیارات و اجسام دیگر در منظومه شمسی ما به دلیل نحوه شکل گیری منظومه شمسی است. در نزدیکی خورشید ، در هنگام جوانی منظومه شمسی ، تنها مواد سنگی می توانستند در برابر گرما مقاومت کنند. به همین دلیل ، چهار سیاره اول – عطارد ، زهره ، زمین و مریخ – سیارات سنگی هستند. آنها دارای سطوح جامد و صخره ای کوچک هستند.

 

در همین حال ، موادی را دیدیم که به عنوان یخ ، مایع یا گاز در مناطق بیرونی منظومه شمسی مستقر هستند. جاذبه این مواد را به هم رساند ، و اینجاست که غول های گازی مشتری و زحل و غول های یخی اورانوس و نپتون پیدا شدند .

پتانسیل برای زندگی

منظومه شمسی ما تنها مکانی است که ما انرا پایگاه زندگی می دانیم ، اما هرچه دورتر را کشف کنیم ، بیشتر در مکانهای دیگر پتانسیل های زندگی کشف می کنیم . قمر مشتری ، اروپا و قمر زحل دارای اقیانوس های بزرگ نمکی در زیر پوسته های ضخیم و یخی هستند.

آخرین اخبار

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دو × سه =

آخرین مطالب

منظومه شمسی

منظومه شمسی

پربازدید ها منظومه خورشیدی سیستم سیاره ای که ما از آن به عنوان خانه یاد می کنیم در یک بازوی مارپیچی بیرونی کهکشان راه شیری

ادامه مقاله »
تلسکوپ جیمزوب

تلسکوپ جیمزوب

پربازدید ها تلسکوپ جیمزوب این چیزی است که ناسا در باره این تلسکوپ عنوان کرده است: “Webb will be the largest, most powerful and complex

ادامه مقاله »
کهکشان

کهکشان چیست؟

پربازدید ها کهکشانها کهکشان ها سیستم های گسترده ای متشکل از گرد و غبار ، گاز ، ماده تاریک و از یک میلیون تا یک

ادامه مقاله »
انرژی تاریک

انرژی تاریک چیست

پربازدید ها انرژی تاریک چیست ؟  انرژی تاریک یکی از رمز و رازهای حل نشده کیهان شناسی است. اکنون تصور می شود 68٪ از همه

ادامه مقاله »
نظریه ریسمان چیست؟

نظریه ریسمان

پربازدید ها نظریه ریسمان نظریه ریسمان نشانگر رویای اصلی فیزیکدانان نظری است ؛ توضیحی از همه نیروها و ماده در یک تصویر ریاضی . اما

ادامه مقاله »

گرانش چیست؟

پربازدید ها گرانش چیست ؟ از نیروهای بنیادی جهان ، فقط یک چیز را هر لحظه اگاهانه تجربه میکنیم : گرانش. ما به سختی در

ادامه مقاله »

ما را دنبال کنید:

درباره تِحوت

تحوت نماد خرد و آگاهی است،در میان خدایان مصر باستان خرد کامل به تحوت اعطا شد و او بود که همهٔ هنرها و علوم، از جمله حساب، نقشه‌برداری، هندسه، ستاره‌شناسی، فال گیری، جادو، پزشکی، جراحی، موسیقی و… را خلق کرده است.

تمامی حقوق این صفحه برای سایت thoth.ir محفوظ میباشد.

نقل مطالب با ذکر منبع بلا مانع است